Πάλι εγώ θα βγάλω το φίδι από την τρύπα μου φαίνεται...
Κυριακή 8/5 2011.
Έχοντας πάει στη συμπρωτεύουσα για να θαυμάσω και από κοντά τον έναν και μοναδικό Νότη (Σφακιανάκη, εννοείται
![Razz](/users/3315/35/65/62/smiles/235444.gif)
) υποσχέθηκα και στη Μανδάμ Connie να τη συναντήσω...
Μετά απο ένα ξέφρενο Σαββατιάτικο ξενύχτι στον Άρχοντα βλέπω ένα μήνυμα "Πότε θα βγούμε;" απο την εν λόγω κυρία... Με τα πολλά πολλά κλείνουμε ραντεβού σε ένα σημείο κοντά στην παραλία...
Η ώρα 19:30, εγώ στο συγκεκριμένο σημείο με την αδελφή μου και μια φίλη μας να περιμένουμε την Κόνι, η οποία ήταν στα public και δεν ήξερε πως να μας βρει... Τέλος πάντων, ως καλοθελητές πήγαμε να τη βρούμε εμείς...
Καθώς την ψάχναμε -ταυτοχρόνως μιλούσαμε και στο τηλέφωνο- ακούω ένα "ΜΕΙΝΕ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ!" και τη βλέπω να ορμάει επάνω μου έτοιμη να με φάει... (και πως να μη με φάει, θα μου πεις...). Αγκαλιές, φιλιά και αφού έγινε ανάκριση πρώτου βαθμού απο την αδελφή μου, ξεκινήσαμε μόνοι πλέον να πάμε να αράξουμε κάπου...
Αμηχανία χαρακτήριζε και τους 2 μας τα πρώτα 20 λεπτα... Φτάνουμε σε ένα μέρος γεμάτο καφετέριες αλλά επειδή καμιά τους δε μου έκανε κλικ αποφασίσαμε να πάμε προς λευκό πύργο μεριά... Γέλια, χαρές στο δρόμο και μετά απο αποτυχημένες απόπειρες της να με πετάξει στη θάλασσα φτάνουμεεεε... Ήθελε να ανέβουμε πάνω στο λευκό πύργο, αλλά η τύχη δεν ήταν με το μέρος μας, καθώς είχε κλείσει..( στα 'λεγα
![Wink](/users/3315/35/65/62/smiles/246213.gif)
Μετά απο ώριμη, όμως, σκέψη είπαμε να πάμε πάνω απο το βασιλικό θέατρο για καφέ...
Για κακή τους τύχη ήταν ανοιχτά...
Καθίσαμε (εννοείται ο ένας πλάτη στον άλλο) και αγναντεύαμε την όμορφη -αλλά βρώμικη- παραλία της Σαλονίκης. Κάπου εκεί έρχεται και ο σερβιτόρος και μας ρωτάει τι θα πάρουμε...
Άμεση απάντηση της; "Τι έχετε;"
"Κοκορέτσια, κεμπάπ" απαντώ εγώ και συνεχίζει ο σερβιτωραίος απαριθμώντας άλλες παρόμοιες γευστικές απολαύσεις...
Μετά απο 2 λεπτά αλλάξαμε και τραπέζι, αφού ο θεούλης ξαφνικά στεναχωρήθηκε (άρχισε να βρέχει, ντε)...
Μόλις ήρθαν και τα ποτά μας (δε θα αποκαλύψω τι ήπιαμε Β)) άρχισε το γλέντι...
Στην αρχή πήγε να μου το παίξει ποιότητα [μου φορούσε κι ένα περικάρπιο το οποίο μετά απο δική μου απαίτηση έβγαλε], αλλά αφού είδε οτι εγώ δε μασάω μου το 'ριξε στο συναίσθημα και μου ζήτησε να γράψω μια αφιέρωση σε ένα τετράδιο που κουβαλούσε μαζί της... (ναι, έψαξα και την τσάντα της... Καλύτερα ας μην αποκαλύψω τι είχε μέσα..). Γράφω λοιπόν κι εγώ, μου γράφει κι αυτή κάτι, ζωγραφίζω στη συνέχεια στο χέρι της και στη έπειτα αρχίζουμε να βρίζόμαστε και προσπαθεί να με μπουγελώσει. Σε όλη την καφετέρια μόνο εμείς ακουγόμασταν. Μέχρι και για ερωτευμένο ζεύγος μας πέρασαν οι δίπλα...
Τέλος πάντων, κάπου εκεί αποφασίζουμε να φύγουμε και να πάμε για καμιά βόλτα... Το θέμα όμως είναι οτι δε θυμόμασταν απο που μπήκαμε, οπότε πήρε λίγο χρόνο για να βρούμε την έξοδο...
Συνεχίζουμε τη μέρα μας περπατώντας μέσα στη βροχή και πειράζοντας τους περαστικούς... Μόλις περνάμε μπροστά απο παιδιά της ηλικίας μας ή και μεγαλύτερους δε φοβάται να φωνάξει σχετικά με τις επιδόσεις μου, αλλά και τις ορέξεις της...
Εν συνεχεία καταντάμε χυδαίοι, οπότε ας πάμε προς το τέλος της συνάντησης...
Φτάνουμε Ναυαρίνου [εκεί που την επόμενη μέρα θα με παρατήσει μόνο μου] και ξαναρχίζουμε να βγαίνουμε φωτογραφίες σαν ψώνια που είμεθα... Πάμε και σ' ένα ανθοπωλείο -τι έγινε εκεί δε θα αποκαλύψω- και τελικώς πάω να την αφήσω στη στάση...
Η ώρα 11 παρά κάτι, εμείς λούτσα απο πάνω μέχρι κάτω και μου θελε κι άλλες φωτογραφίες ενόσω περιμέναμε το λεωφορείο της. (Νούμερο 11, τσεκαρισμένο)
Φτάνει το λεωφορείο κι εκεί με αποτελείωσε... Με έσφιγγε τόσο πολύ στην αγκαλιά της που κόντευα να λιποθυμήσω... Ναι, με φίλησε κιολας....
Με δάκρυα στα μάτια τη βλέπω να μπαίνει μέσα και να μου λέει "Πότε θα σε ξαναδώ;" {δεν ήξερε κανένας μας οτι θα έμενα για άλλες 2 μέρες Β)}...
Κι εκεί τελείωσε...
υ.γ Όταν ήμασταν έξω απο τα med πήραμε και το άλλο χυδαίο μέλος, τη Maria Lovegood και λέγαμε προστυχιές και οι 3... :Σ
Τις επόμενες 2 μέρες θα τις ποστάρω οσονούπω...
Δεν ξέρω για σένα Κωνστάνς, αλλά εγώ πέρασα τέλεια.. :Π