Minerva McGonagall έγραψε:Ανθή διάβασε επειγόντως Beautiful Creatures.
Επειγόντως όμως.-
Αυτό μου είχε πει κι ο Παναγιώτης πριν 2-3 βδομάδες για παρόμοιο λόγο.
![Razz](/users/3315/35/65/62/smiles/235444.gif)
Τυχαίο? Δεν νομίζω.
Οκ, θα το πω να το βγάλω από μέσα μου.
Το καλοκαίρι κάναμε ,ως συνήθως ,μια βόλτα με την αδερφή μου και την ξαδερφή μου. Εκείνη την μέρα περπατούσαμε σε έναν δρόμο στον οποίο πηγαίναμε πρώτη φορά. Σε κάποια στιγμή βρίσκουμαι κάτι πέτρες και μας λέει η ξαδερφή μου να πάρουμε μερικές, σε περίπτωση που πετύχουμε κάμια αρκούδα στον δρόμο[ναι είμαστε ηλίθιες που προχωρήσαμε ενώ ξέραμε τους κινδύνους
![sweatdrop smiley](/users/3315/35/65/62/smiles/2870921326.gif)
].
Λοιπόν καθώς προχωρούσαμε η ξαδερφή μου είδε κάτι μέσα στο δάσος, το οποίο βρισκόταν από την μια μεριά του δρόμου. Μου φώναξε κι εμένα να πάω να το δω, ενώ είπε στην αδερφή μου να μείνει πίσω. Καθώς πλησιάζα είδα κρεμασμένο σε ένα κλαδί ένα σώμα, χωρίς τα άκρα. Προσπάθισα να σκεφτώ πως ήταν σακούλα, την οποία κρέμασε αυτός που έμενε κάποτε εκεί[ύπηρχε ένα σπίτι λίγο πιο πέρα], αλλά μόλις άκουσα την περιγραφή που έκανε η ξαδερφή μου, εγώ δεν μπόρεσα ,ευτυχώς, να δω λεπτομέρειες, παρά μόνο μια σιλουέτα κάπου ανάμεσα στα δέντρα, την οποία δεν αναγνώρισα, καθώς και βλέποντας την μετέπειτα συμπεριφορά της, πραγματικά ανυσήχησα. Φύγαμε ,τρέχωντας σχεδόν, κρατώντας τις πέτρες στο χέρι μας, κι έτοιμες να υπερασπιστούμε την αδερφή μου αν συνέβαινε το οτιδήποτε. Κοιτούσαμε συνεχώς πίσω, μέχρι που φτάσαμε σε ένα μέρος με κάποια σπίτια. Εκεί οι άλλες σταμάτησαν και κάθισαν να χαζέψουν ένα ζουζούνι[
![sweatdrop smiley](/users/3315/35/65/62/smiles/2870921326.gif)
]ενώ εγώ περπατούσα όλο και ποιο πάνω ,γυρισμένη ανάποδα, ώστε να βλέπω ότιδήποτε μπορούσε να εμφανιστεί από την γωνία του δρόμου και να τις ειδοποίησω.
Μόλις ξεκόλησαν από το ζουζούνι η ξαδερφή μου επέμενε να πάμε και να κάτσουμε για λίγο στο εκκλησάκι της Αγίας Μαρίνας, γιατί ,είπε, μόνο εκεί αισθανόταν ασφαλής.
Πραγματικά, δεν θέλω να είναι αυτό που κατάλαβα πως ήταν.
Επίσης η ξαδερφή μου μας είπε πως ποτέ δεν θα μας πει τι ήταν...Μόνο ότι ήταν χειρότερο απ'ότι μπορούμε να φανταστούμε.
Υποσχεθήκαμε να μην το πούμε ποτέ, αλλά πραγματικά δεν μπορώ να το κρατήσω μέσα μου. Βλέπω ακόμη εφιάλτες και κάθε νύχτα σκέφτομαι τι θα μπορούσε να γίνει αν γλιστρούσα από τον δρόμο κι έπεφτα μέσα στο δάσος.
Δεν πρόκειτε να ξαναπάω τόσο μακριά από το χωριό ,μα τον Verdana.